Gewoon een zaterdagavond…
Ik deed een poging een pandancake te maken, uit een pakje van de toko. Dat het door zijn luchtigheid overstroomde, deed aan de smaak niks af, maar een cultuurbarbaar voelde ik me enigszins wel.
Multitasking ‘as always’, was ik tijdens het bereiden van een kue, die mijn tantes zonder pakje van de toko zo uit hun mouw schudden, ook verwikkeld in een gesprek met een mede-derde- generatie Indo op Whatsapp en hij zei iets wat ik ergens in mijn onderbuik  ook voel, maar in het dagelijks leven probeer te voorkomen.

‘Ik geloof dat de Indo uiteindelijk verdwijnt” zei hij stellig.

Hoe trots ik ook ben op mijn Indische roots, één van de twee culturen waarmee ik ben opgegroeid, kijkend naar mezelf stuntelend met een pandancake waar ik alleen 7 eieren aan toe moest voegen en wat kokosmelk, werd mij duidelijk dat het in ieder geval bij mij ergens wel aan het verwateren is.

Zal onze Indische kracht, het vermogen tot assimileren, ons uiteindelijk de kop kosten?
Darwin zei : ‘Het zijn niet de sterkste of slimste die overleven, maar diegene die zich het beste aanpassen aan een veranderende omgeving’.
Zouden  de overlevingsinstincten die onze ouders en grootouders hebben toegepast, er onbedoeld voor hebben gezorgd dat onze cultuur langzaamaan in de vergetelheid raakt? En proberen wij dit koste wat het kost nog enigszins overeind te houden, omdat wij het voelen wegglippen?
In mijn optiek is een cultuur in stand houden alleen mogelijk als er overdracht plaats vindt; overdracht van taal, gewoonten en kennis.
Helaas vormt het delen van deze kennis vaak een obstakel in een cultuur die bekend staat om haar zwijgzaamheid. En willen wij dragers van de Indische genen wel luisteren naar wat de generaties voor ons als we geluk hebben, toefluisteren?

Het Indisch verhaal, de overdracht… Het is een missie van mij geworden om zoveel mogelijk verhalen te verzamelen van de generatie die Nederlands-Indië nog op het netvlies hebben staan, zij het nu met een blauw randje om de Iris. Verhalen laten voortleven opdat wij niet vergeten.
Maar herinneren is één ding… Passen wij het ook toe?
Gaan wij als derde en nu vierde generatie ervoor zorgen dat de Indische cultuur tot in de eeuwigheid blijft voortleven?

Ik vrees dat er ooit een einde aan komt, (het eten) de gerechten buiten beschouwing gelaten. De mens staat bekend om zijn constante evolueren, we groeien en we veranderen. We passen onszelf continue aan om zo onze overlevingskansen te vergroten.

De Britse bioloog/antropoloog  Jonathan Loh werpt ook alvast een blik op de toekomst; hij stelt dat de mens de grootste bedreiging voor natuurlijke diversiteit is en vraagt zich af of de informatietechnologie de ondergang zal  betekenen  voor culturele diversiteit. ‘Digitalisering zorgt ervoor dat we steeds meer verbonden raken, en oude culturen en talen in rap tempo verdwijnen.’ Evolutie is niet te stoppen.

Informatietechnologie zoals social media zorgt er misschien voor dat wij steeds minder culturele variëteit ervaren, wij nemen onbewust wél veel van elkaar over.
Misschien wel veel meer dan wij denken en worden wij ondertussen minder origineel in doen en laten, gaan we steeds meer op elkaar lijken.
En of dat erg is, dat weet ik zo net nog niet.
Het zorgt er wel voor dat we elkaar niet meer zo vreemd vinden.
Het verbindt ons ook wel degelijk, al is het nog een lang proces om uiteindelijk op een vredelievend punt te komen met zijn allen.
Maar dat is weer een ander verhaal…

Verdwijnt de Indo? Nu nog even niet, mijn kind en ik zullen het nog niet meemaken in ieder geval.
Uiteindelijk? Ik vrees het wel.
Voor nu:  De technologie lekker in ons voordeel gebruiken en de Indische cultuur die aan ons is overgedragen zoveel mogelijk doorgeven.
Van verhalen uit de Gordel van Smaragd tot het verprutsen van een pandancake.

Wij zijn er nog wel even …