De wetenschappelijke redenatie stelde mij toch enigszins teleur gisteren na een bezoekje aan de opticien…

Daar mijn kippigheid toeneemt en de krassen die er op de glazen van mijn oude bril zitten ook mijn zicht niet echt bevorderen, was het voor mij tijd om een nieuw modelletje uit te zoeken.
Tijdens het oplezen van letters in verschillende groottes en scherptes, vroeg ik haar of zij misschien wist waar toch dat blauwe randje om de Indische ogen vandaan kwam.
Die vraag speelt al een tijdje door mijn hoofd en ik ben er zowel gefascineerd als gebiologeerd door.
Echte antwoorden heb ik hierop nooit gekregen, wel heel veel veronderstellingen.

De opticien

Haar ogen begonnen te stralen en grote rij tanden werd zichtbaar. Ze begon hevig te knikken “Jaaaaa dat weet ik wel!” en ze pakte er een boek bij. (Oh nee, wat heb ik gevraagd!)
“Dat is niet typisch Indisch hoor, dat hoort bij het ouderdomsproces! Wacht ik pak het er even bij” (Kan ik nog terug?)
“Kijk meis, het heet: Arcus senilis en het is een normaal ouderdomsverschijnsel. Op jonge leeftijd kan het duiden op een verhoogd cholesterolgehalte”

BAM
Weg droombeeld.
Het blauwe randje was voor mij altijd ongrijpbaar, ik dichtte het de Indische mystiek en krachten toe. Een blauw randje speciaal voor ons.
Blauw dat stond voor de plek op de bil van een pasgeboren Indo, Blauw die de gloed van het haar vertegenwoordigde, “Blauwe” een naam die veel Indo’s toebedeeld kregen en Blauw als de diamanten van de gebroeders de Wolff.

(Wat ik niet wilde horen was dat het te maken had met je cholesterolgehalte!)

“Waar komt dat blauwe randje om Indische ogen vandaan?” is een vraag die ik bijna elke Indo die ik sprak stelde…
Ze lieten er vaak hun fantasie op los en ik kreeg heel verrassende antwoorden.
Van: ‘Dat komt door ons gemixte DNA’ tot ‘Het oogwit met rode aderen mistte nog een blauwe rand’.

(Fantasie is zoveel leuker)

Mijn verklaring
Melancholie is een van de woorden die in verband staan met de kleur blauw, zo las ik op een site.
En ergens vertegenwoordigde dat mijn visie op het mystieke randje om de iris.
Omdat ik het eigenlijk alleen tegenkwam bij de ouder wordende Indo. De Indo die zoveel gezien heeft in dit leven met zijn of haar donkere ogen.
De Indo die in de herfst van zijn leven terugblikt op wat is geweest, met weemoed, verlangen, plezier of verdriet.
Die Indo kreeg een ere-randje.

Ik blijf er gebiologeerd door, wat de wetenschappelijke redenatie ook is.
De Westerse mentaliteit van het alles verklaren haalt het voor mij niet bij de Oosterse mystiek.

De Oosterse mystiek die de mens in staat stelt om logische verklaringen om te buigen naar prachtige verhalen.
Verhalen die unieke wendingen mogen nemen, waar we het nageslacht mee kunnen blijven animeren.
Verhalen die doorverteld worden, als mysterieuze Indische geheimpjes.
Blauwe rand